مرحوم میرزا غلامرضا اصفهانی از آن دسته خوشنویسانی است که روزهای خاص و مناسبتهای مهم زندگی خود را با خط خود نگاشته که اکثرا هم بصورت سیاه مشق با فضا سازی های متنوع و روح نواز می باشند.مرحوم میرزا جدای از این خلاقیت هنری بیاضی مخصوص به خود داشته که شرح احوال خود را با خط خودش نگاشته و به یادگار گذاشته که همین کار تذکره نویسان را تا حد زیادی راحت کرده است.

با همه اینها در بررسی چند سیاه مشق از مرحوم میرزا و تطابق آنها با تذکره های موجود متوجه شدم قسمتی از این تذکره ها دارای ایراداتی است.

در قطعات این پست دوسیاه مشق معروف میرزا (دریغا که پژمرده شد ناگهانی)آورده ام که یکی از آنها رقم سال1300دارد .دراکثر تذکره های مرحوم میرزا(از جمله تذکره ای که به قلم بنده حقیر است) آمده است که آن مرحوم این شعر بیست و سه بیتی را در رثای فرزندش سروده که البته با رقم این سیاه مشق همخوانی ندارد یعنی در سال1300فرزند میرزا تازه متولد شده و پس از 3سال در سال1303فوت میکند.

گمان میکنم این شعر و این دو قطعه را مرحوم میرزا در فقدان برادرزاده اش که از سن6سالگی پدرش را از دست داده  و در سال1299در سن 14سالگی فوت میکند سروده  و نوشته باشد.

متن دو قطعه دیگر متضاد همند ،برای یک نفر نوشته شده اند اما یکی شیرین و دیگری تلخ و جان گداز  ، سیاه مشقی رقم دار برای تولد فرزند میرزا با متن:(هو القدیم الوهاب تولد یگانه فرزند دلبند میرزا محمد رضا حفظه الله یک ساعت به غروب مانده روز یکشنبه اربعین بدار محنت قدم نهاد سنه 1300)-قطعه دیگر هم که به گمان بنده کمترین برای فوت فرزند 3ساله اش نگاشته با متن :(هوالمعز- گلها همه سر زخاک بیرون کردند / الا گل من که سر فرو برد به خاک)

توضیح:

۱-هر چهار سیاه مشق با استفاده از کاغذ و تذهیب قدیمی در نرم افزار فتوشاب اصلاح شده اند.

۲-بیوگرافی مرحوم میرزا به قلم حقیر را در اینجا ببینید.