آفتاب مهربانی سایه توبرسرمن

ای که درپای تو پیچید ساقه نیلوفرمن

با تو تنها با توهستم ای پناه خستگی ها

درهوایت دل گسستم ازهمه دل بستگی ها

درهوایت پرگشودن باوربال وپرمن باد

شعله ورازآتش غم خرمن خاکسترمن باد

ای بهار باور من ای بهشت دیگر من

چون بنفشه بی تو بیتابم برسرزانوسرمن

بی توچون برگ ازشاخه افتادم

 زرد و سرگردان در کف بادم

گر چه بی برگم گر چه بی بارم

در هوای تو بی قرارم

برگ پائیزم بی تو می ریزم

نوبهارم کن نو بهارم

 

{قیصرجان! میگویند یک سال است که ازپیش مارفته ای اماچرامن حضورت راهرروزبیشتراحساس میکنم}